Cinematic advertising and short AI-films

Dit is geen aaneenschakeling van mooie wijnbeelden. De opdracht die ik mezelf gaf, bestond uit één zin: de smaak van licht.

Als de wijn naar licht smaakt, mag de film niet donker, zwaar of luid zijn. Daarom speelt het verhaal zich af in een wijngaard midden in de zomer, met laat zonlicht over de heuvels en zachtgroene tinten in de bladeren en in het glas. Een vrouw in een dunne witte jurk loopt tussen de wijnranken — niet als model naast het product, maar als belichaming van hetzelfde idee: licht, lucht, moeiteloosheid.

Die wereld ontstaat niet uit één prompt. Eerst is er een zin, dan een slogan, gevolgd door proefbeelden van de fles, de jurk, de vallei en het licht. Tientallen stilstaande beelden voordat er ook maar één seconde beweging is. Dan komt de film — en het moeilijke deel: de fles, de typografie en het groen van het glas moeten in elk frame hetzelfde blijven, anders valt het idee uiteen.

De stof beweegt zoals de wijn wordt ingeschonken. Het blad vangt de zon. Dat is de werkwijze. Eerst een idee. Dan een wereld die dat idee kan dragen. En vervolgens het werk om die wereld consistent te houden.